Een dubbeltje op z'n kant

Het was een onverwacht enerverende laatste ronde op zondag 10 mei in Hilversum tegen Voerendaal, de nummer 9 van de ranglijst. Het begon met twee niet verwachte nederlagen van Erik Hoeksema en Yge Visser, die beiden opeens last hadden van een forse kortsluiting waarna de stukken in het doosje konden. Vervolgens verloor Elina Danielian van Ivo Wantola, die daarmee een meesternorm scoorde -Ivo, gefeliciteerd, maar ik had toch liever een andere uitslag gezien. Daan Brandenburg moest winnen van Levin om een GM-norm te scoren. Dat zat er echter niet en Daan moest met remise tevreden zijn, maar hij kan terugkijken op een prima seizoen.
Dat leverde maar liefst een 3½-½ achterstand op en de nodige zenuwen en commotie bij LSG en Apeldoorn, die in hun onderlinge duel mede afhankelijk waren van onze uitslag. Bij een grote overwinning van Voerendaal zou hetzij LSG, hetzij Apeldoorn de tweede degradant zijn. De volgende remises kwamen van Arkadij Rotstein en Frits Rietman. Daar mocht de laatste blij mee zijn, volgens zijn bijna naamgenoot Fritz. Na een combinatie die een twee torens opleverde tegen een dame, had de dame-partij de beste kansen, maar een zetherhaling in tijdnood was genoeg voor het halfje. Ook Robert Ris knokte met een pion minder naar remise: 5-2 achter. 
Dan nu de helden van de wedstrijd. Sipke Ernst sloeg remise af toen hij de eerste drie nullen om zich heen zag vallen en speelde door op grond van zo goed als niets. 'gewoon zetjes doen', aldus Sipke. Het leverde in het eindspel een vol punt op. Jan Werle moest het opnemen tegen de Voerendaalse teamleider Tom Bus. Deze partij leek nog het meest op iets wat in judotermen een verwurging zou kunnen heten. Langzaam werden de duimschoeven aangedraaid. Toen Bus een paar keer niet de beste deed stortte diens stelling in en was ons tweede punt een feit. Tea Lanchava had niet veel weten te bereiken, maar er was ook niet veel aan de hand. Het gezicht van de teamleider stond kennelijk zodanig op onweer dat ze besloot door te spelen. Met succes. Na de overgang naar het toreneinspel bleek de verdediging met een pion minder voor de tegenstander te lastig. Hierdoor stond er wonder boven wonder opeens een gelijkspel op de borden, waardoor deze bizarre wedstrijd zelfs beloond werd de 2e plaats op ranglijst, omdat Rotterdam geen kans maakte tegen kampioen HSG.